Όλα δικά μας είναι


Τω καιρώ εκείνω είμαστε μία συνηθισμένη ελληνική τριμελής οικογένεια, αποτελούμενη από άντρα, γυναίκα και τετράχρονο κοριτσάκι. Παρατηρώντας το ημερολόγιο, διαπιστώνουμε ότι την επόμενη εβδομάδα έρχεται "τριήμερο". Χαράς ευαγγέλια! Ανοίγουμε το χάρτη, καταστρώνουμε τα σχέδια και παίρνουμε τη μεγάλη απόφαση: θα πάμε στο Καρπενήσι!

Το επόμενο πρωινό μας βρίσκει με το τηλέφωνο ανά χείρας να ιδρώνουμε για να κλείσουμε δωμάτιο σε κάποιο από τα ξενοδοχεία της πόλης. Ύστερα από προσπάθειες τριών ωρών, δεκαοκτώ κλήσεις σε σταθερά, άλλες δεκαπέντε σε κινητά τηλέφωνα, πέντε - έξι email συν ακόμη δύο - τρία fax, τελικά ω του θαύματος καταφέρνουμε να κάνουμε κράτηση για ένα αξιοπρεπές τρίκλινο σε λογική τιμή. Περνούν οι μέρες, ετοιμάζουμε τις βαλίτσες, φορτώνουμε το αυτοκίνητο, φουλάρουμε βενζίνη και ξεκινάμε νωρίς το πρωί.

Ο καιρός είναι αίθριος και το ταξίδι αν και πολύωρο δεν μας επιφυλάσσει απρόοπτα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η μικρή είναι λιγάκι ανυπόμονη... Κάθε δέκα λεπτά επαναλαμβάνεται η ίδια μονότονη ερώτηση:

- Είναι μακριά ακόμη το ξενοδοχείο μπαμπά;
- Όχι παιδί μου, φτάνουμε σε λίγο...
- Τρέξε πιο γρήγορα μπαμπάκα, βαρέθηκα...

Φτάνουμε λοιπόν, τακτοποιούμαστε στο ξενοδοχείο, αφήνουμε τις αποσκευές και βγαίνουμε αμέσως τσάρκα προς αναζήτηση των σχετικών... κοψιδίων, διότι έχει μεσημεριάσει και πεινάμε σα λύκοι! Παίρνουμε το δρόμο για την Ποταμιά αναζητώντας κάποιο παραδοσιακό χωριουδάκι, σύντομα όμως αλλάζουν τα σχέδιά μας διότι η μικρή συνεχίζει να γκρινιάζει:

- Είναι μακριά ακόμη η ταβέρνα μπαμπά;
- Όχι παιδί μου, φτάνουμε σε λίγο...
- Τρέξε λιγάκι μπαμπάκα, πεινάω πολύ...

Ξαφνικά εντοπίζουμε πάνω στο δρόμο μία ωραιότατη γραφική ταβερνούλα και παρκάρουμε αμέσως. Μπαίνουμε μέσα, μας υποδέχονται και καθόμαστε κοντά στο φουντωμένο τζάκι. Έρχεται ένας λεβέντης περίπου 14 - 15 ετών (προφανώς ο γιος του ιδιοκτήτη) και μας στρώνει το τραπεζομάντιλο. Μας αφήνει το αλατοπίπερο και δύο τιμοκαταλόγους. Το ρίχνουμε για λίγο στη... μελέτη διότι είμαστε και δύσκολοι! Πώς να αποφασίσεις γρήγορα ανάμεσα από χίλια καλούδια, εύκολο είναι; Η μόνη που δεν το σκέφτεται ποτέ είναι η μικρή. Πάντα τα ίδια τρώει! Έτσι και τώρα λοιπόν, ξέρουμε τι θα ζητήσει: ή μπιφτέκι, πατάτες τηγανητές, τζατζίκι και πορτοκαλάδα ή σνίτσελ, πατάτες, τζατζίκι και πορτοκαλάδα ή μακαρόνια με σάλτσα, τζατζίκι και πορτοκαλάδα... Έρχεται ο ίδιος ο ιδιοκτήτης να πάρει την παραγγελία:

- Καλώς ήρθατε.
- Καλώς σας βρήκαμε.
- Έχετε ξανάρθει στο μαγαζί μας;
- Όχι, πρώτη φορά είναι.
- Τι θα σας φέρω, έχουμε έτοιμα γίδα βραστή, μοσχαράκι στιφάδο και φασολάδα. Τα φασόλια δικά μας είναι, από τη Λάσπη!

Ο ταβερνιάρης εννοεί το χωριό Άγιος Νικόλαος, που οι ντόπιοι εξακολουθούν να αποκαλούν με την παλιά του ονομασία (Λάσπη)! Η μικρούλα όμως εκπλήσσεται:
- Από τη λάσπη; Μπλιαξ!
- Άσ' τον παιδί μου, δεν ξέρει να τρώει αυτός!
- Γράψτε για μένα μία γίδα βραστή.
- Από της ώρας έχω τα πάντα: χοιρινή, μοσχαρίσια, σουβλάκι, λουκάνικο, μπιφτέκι, παϊδάκια, συκώτι μόσχου, μπεκρή μεζέ, όλα δικά μας είναι, μην τα φοβάστε καθόλου κυρία, σας το λέω γιατί έχετε και μικρό παιδάκι.

Η μικρή έχει ήδη αρχίσει να κατσουφιάζει και να κοιτάζει το πάτωμα με ύφος περίλυπο.... 

- Θα μας φέρετε κι ένα μπιφτέκι για τη μικρή;
- Ένα μπιφτέκι, ωραία!
- Γράψτε και μία χοιρινή.
- Και μία χοιρινή, πολύ ωραία!
- Έχουν δίπλα καθόλου γαρνιτούρα;
- Βεβαίως κυρία, πάντα βάζουμε και τηγανητές πατάτες! Κι αυτές δικές μας είναι, από τη Βίνιανη!
- Τέλεια! Από σαλάτες τι καλό έχετε;
- Μαρουλάκι, κουνουπίδι, πικάντικη.
- Μία μαρούλι με άνιθο, κρεμμυδάκι και λεμόνι, όχι ξύδι.
- Ευχαρίστως.
- Κρασάκι χύμα έχετε;
- Βεβαίως, κοκκινέλι, ημίγλυκο, δικά μας είναι!

Η μικρή μας κοιτάζει αμίλητη με τα μάτια βουρκωμένα....

- Βάλτε μου μισό κιλό κοκκινέλι και μία πορτοκαλάδα.
- Θα πιει και η κυρία κρασί; Να φέρω δύο ποτηράκια;
- Φέρτε δύο.
- Ωραία. Αυτά;
- Α ναι, και κάτι ακόμη! Τζατζίκι υπάρχει;
- Τζατζίκι, τυροσαλάτα, μελιτζανοσαλάτα, όλα δικά μας είναι!

Οπότε η μικρή, δεν κρατιέται άλλο και ξεσπάει σε κλάμα γοερό!

- Τι συμβαίνει παιδί μου; Τι έπαθες; Γιατί κλαις; Δεν θέλεις μπιφτέκι; Διάλεξε τι άλλο σου αρέσει!
- Κλαψ, κλαψ, όχι δεν είναι αυτό...
- Μα τι θέλεις παιδί μου, σταμάτα να κλαις και πες μας!

Και η μικρή με αναφιλητά:

- Κλαψ, ε να, κλαψ, αυτός ο κύριος δεν θα μας φέρει τίποτε να φάμε.... Λέει ότι όλα δικά του είναι!

2 σχόλια:

  1. Χαχααα, υπέροχη και γλαφυρή η διήγηση σου!!!!
    Ναι, θα πάρω τα βουνά, σωστά μας προτρέπεις!
    Καλές περιηγήσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νά 'σαι καλά Μάγδα! Όπως λέει κι ο ποιητής "τα καλύτερα ταξίδια μας δεν τα κάναμε ακόμη"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΠΡΟΣΟΧΗ: πριν σχολιάσετε, παρακαλούμε διαβάστε τους "κανόνες σχολιασμού", που βρίσκονται στο δεξί άκρο της οθόνης, στην ενότητα "Σχετικά με μας".